Część HALLOWEEN! - "KryJa",czyli miłość długa i głęboka… Cztery metry od domu, sześć metrów pod ziemią..."

Moi drodzy ! <3

Jest to część "niespodzianka". Dziękuję pomysłodawczyni  Karoli - za pomysł i mojej Oliwii - za to , że chciała żebym z nią to napisała :*

Opowiadanko jednoczęściowe o "najlepszych" bohaterach emki :

Szanowni Państwo :

Janka Bufford and  Krystian Proć - ( KryJa) :)

Zamiast strachu w tej części wyszło nam co innego o czym się sami przekonacie .

Nie bierzcie tego opowiadania na poważnie tylko podejdźcie do tego z luzem i humorem :D

Opowiadanie jest także na blogu Oliwii - http://kami-opowiadania.blogspot.com/ 

Zapraszam do czytania i pozostawienia po sobie KOMENTARZY !! :D

HAPPY HALLOWEEN  

 "KryJa",czyli miłość długa i głęboka… Cztery metry od domu, sześć metrów pod ziemią..."

Szła przez ciemne aleje. Noc była wyjątkowo ciemna. Cieńsze dróżki rozświetlały tlące się światła zniczy. Była ubrana w brązowe od błota szpilki z połamanymi obcasami i czarną, podartą, balową suknię. Włosy miała rozmierzwione na wszystkie strony. Usta miała pomalowane czerwoną szminką, którą jej mały gremlin ukradł z drogerii. Niestety zmarło mu się kilka godzin temu. Udar słoneczny to nie są żarty. Przy jakiejś trumnie znalazła swoją miotłę z brzozowych gałązek, którą zrobiła w ciągu ostatnich pięćdziesięciu lat. Nawet nie zauważyła, czy się postarzała. Po prostu nie miała lustra. W końcu dotarła do swojego grobowca. Kopnęła nogą w odpowiedniej kolejności trzy cegły i kamienne „drzwi” do jej groty otworzyły się. Weszła do swojej jaskini i usiadła na ziemi. Na drugim końcu pokoju dostrzegła swoją cegłę, która służyła jej zarówno jako pilniczek do paznokci, szczotkę do zębów i „misia” do spania.  Chwilę później po całym cmentarzu rozległo się nieznośne skrzypienie od piłowania paznokci.

Kiedy nastał ranek, ułożyła się na swoim wielkim głazie i przytuliła się do swojej cegły i zasnęła…

Późnym popołudniem obudziła ją cudowna piosenka. Marsz żałobny. Nie było nic piękniejszego od marsza żałobnego. Nawet weselny. Tak jej się wydawało-nigdy go nie słyszała.

Przyłożyła ucho do kamienia wyjściowego i nasłuchiwała …

W końcu melodia wygrywana na trąbce ucichła. Zrobiło jej się trochę przykro, ale kiedy pomyślała, że już niedługo zobaczy nieboszczka, bardzo się ucieszyła.

W końcu się ściemniło. Jędza wypukała odpowiedni kod w kamiennej ścianie i głaz, zastępujący drzwi, otworzył się. Wyszła szybko na cmentarz w poszukiwaniu nowego grobu. Znalazła. O dziwo nie było na nim żadnych wiązanek ani zniczy. Wzbudziło to w niej jeszcze większą ciekawość.

Rzuciła okiem na napis na nagrobku. „Krystian Proć 1978-2014-spoczywaj w niepokoju”.

Bardzo spodobało jej się to imię. Postanowiła go wskrzesić. Pobiegła ile tchu do swojej groty i czym prędzej wróciła. Otworzyła księgę z odpowiednim zaklęciem i położyła ją na grobie.

Zaczęła skakać wokoło grobu, przeskakiwać z nogi na nogę wymachując przy okazji rękoma w górze i zaczęła wypowiadać swoje zaklęcie.

-Czary mary bim-bam-bim, niech się stanie wielki dym! Hokus-pokus czary mary, przybądź tutaj durniu stary!-mówiła śpiewnie i wesoło.

W końcu z mgły wyłonił się nieboszczyk. Jak nowo narodzony…No prawie.

-Chodź za mną, pokraczko-powiedziała słodko i zamrugała do niego uroczo oczami.

-A gdzie?-zainteresował się

-A w cholerę!

-A czyli gdzie to?

-Ty serio jesteś taki głupi, czy tylko tak udajesz?-zapytała sarkastycznie

-Hy,hy. Głupii! Hahaha. Głuuuupiiii. Fajne, nie? Głuuupiii…-Janka tylko przewróciła oczami i przyspieszając kroku w myślach modliła się, żeby mu to przeszło.

Po chwili dotarli do „kryjówki” czarownicy.

-To tutaj.

-Gdzie?-zaczął oglądać się wokół własnej osi Proć-zombie J

-Tu gdzie stoisz, debilu bezmózgi.

-Pod stopami?-zainteresował się i zaczął podnosić stopy sprawdzając, czy znajdzie pod nimi co najmniej zagubionego skarbu piratów.

 Janka poszła po swoją cegłę i z całej siły walnęła Procia w głowę. W czaszce zombiaka rozległo się echo, a on sam upadł na podłogę, pogrążając się w głębokim śnie.

Baba jaga-Dżejn za to udała się na łowy. Na zewnątrz zapadł już zmrok.  Na drzewach można było zauważyć sowy i kruki. Ona jedna, wspaniała nie poddawała się. Szła po omacku, szukając najbliższej ścieżki. W końcu trafiła na główną drogę cmentarza, a co się z tym wiązało-pożywienie.

Co jakiś czas bowiem znajdowały się śmietniki. Wiedźma grzebała do samego dna, zabierając takie rarytasy jak: stare kwiaty, pająki, od czasu do czasu skórka po bananie.

Przyczaiła się za jednym drzewem. W zbiorniku z wodą kąpał się właśnie jakiś bezdomny. Kiedy w końcu wyszedł i odszedł kawałek dalej, czarownica poszła i zaspokoiła swoje pragnienie.

Napita i nasycona wróciła do swojej groty.

Widok, jaki tam zastała, przeraził ją okropnie. Cegłę, JEJ CEGŁĘ, przytulał jakiś przygłupi zombiak, a drugą ręką ssał kciuk.

„I to jest niby kryminalista i porywacz?!”-pomyślała i wyszarpnęła z „objęć” Procia swoją cegłę, ułożyła się wygodnie na kamieniu i zasnęła.

Rano obudził ją jaj nowy „współlokator”

- Czarownico obudź się , obudź się - Dżej dżej nic nie reagowała więc Proć kopnął w jej "poduszkę" ( kamień)

- Co ty wyprawiasz - zapytała wkurzona Dżej-dżej 

- Chciałem Cię obudzić ale nie reagowałaś więc kopnąłem w twoją "poduszkę"

- Czego chcesz - zapytała coraz bardziej zła czarownica

- Wołają nas , czekają na nas już!

- Ale kto - zapytała nie rozumiejąc o co chodzi Krystianowi

- Nasze rodziny z cmentarza .

- Gdzie mamy iść - zapytała

- Na cmentarz na imprezę

- Jaką?- zapytała

- Dla nas upiornych potworów na halloween’ową zabawę.

- Czyli nie musimy się przebierać - zapytała

- Ty wyglądasz tak strasznie , że na pewno nie musisz - Krystian za to dostał od Janki.

- Ty wcale nie jesteś lepszy.

-Powiedzmy szczerze. Ja jestem nie do końca obdarzonym urodą zombie, a ty obrzydliwą, starą jędzą, która lepiej się powinna światu na oczy nie pokazywać.

-Jak śmiesz mnie obrażać! Poza tym, nie mów do mnie na „ty”. Zwracaj się do mnie „pani” i rób co ci karzę, bo inaczej pójdziesz do tej twojej trumienki, ale zamiast milusiej cegły dostaniesz milion kołków i srebrnych krzyży!

-Ale ja nie jestem wampirem, pani!

-Pal licho. Idziemy na tą imprezę.-rozkazała i wyszli z kryjówki.

Po drodze była zła, że go w ogóle wybudziła. Towarzystwa jej się zachciało. Proć snuł się za nią. W końcu dotarli na środek cmentarza. Jak się domyślała, tego dnia wychodziły z kryjówek wszystkie zombiaki. I ku jej załamaniu, wszystkie miały typowe IQ krzesła. Zombie dopiero po dwudziestu czterech godzinach stawało się „normalne”… O ile można było tak w ogóle powiedzieć o zombie.

Usiadła na jednym z grobowców i przyglądała się swawolnemu wygrzebywaniu się zombie spod ziemi.

Po dwóch godzinach zabawa przygłupich zombie się rozkręcała w najlepsze. Jedni tańczyli chwiejnie, inni pili piwo ukradzione z pobliskiego monopolowego.

Tylko Dżej siedziała z miną mówiącą „Ja ich nie znam”.

W pewnej chwili jakieś zombie-trudno było dokładnie określić płeć, aczkolwiek miało na sobie jakiś kapelusz czarownicy w brokatowe dynie. Najwidoczniej zwędzili jakimś małym dzieciom łażących w pobliżu z cukierkami.

-Abrakadabra, czary-mary, Justin Bieber to twój stary!-powiedział pijany wymachując palcem, nie zdając sobie do końca sprawy z kim rozmawia. Załamana Janka wyjęła swoją różdżkę zza paska i rzuciła na niego, w tym wypadku, prawdziwe zaklęcie.

-Hokus-pokus, hokus-pokus, twoja stara to Ford Focus!- i machnęła różdżką w jego kierunku. Zombie jak stało, w ułamku sekundy zmieniło się w stary model samochodu. Wsiadła do niego i włączyła radio.

Z głośników zaczęło lecieć coś miliard razy gorszego od marszu żałobnego.

„Ouoooo…

You know you love me
I know you care
Just shout whenever, and I'll be there
You want my love
You want my heart
And we will never, ever, ever be apart”

-Tata?- zapytała Janka. Odpowiedział jej tylko refren.

„Baby, baby, baby, oh
Like
Baby, baby, baby, no
Like
Baby, baby, baby, oh
I thought you'd always be mine…mine”

-NIEE!!!-krzyknęła przerażona na całe gardło. Nie zauważyła nawet muru, tuż przed nią.

-Hejo!-z bagażnika wyłonił się Proć

-Błagam, ja mogę umrzeć, tylko nie z nim!

-Sorry, memory. Taki mamy klimat.- odezwał się jakiś głos w jej głowie i oboje z impetem 250 kilometrów na godzinę uderzyli w gruby, betonowy mur.

Janka otworzyła oczy. Samochód był cały rozbity. Proć leżał na tylnym siedzeniu. Nie ruszał się. Dżejn postanowiła, że nie chce żyć bez Procia. Wyczarowała miksturę i ją wypiła. Przypomniała sobie, że ona ma tylko działanie na jakiś czas, więc wyczarowała srebrny sztylet i przebiła sobie nim serce…

Po jakimś czasie zbudził się Proć. Zobaczył martwą Jankę.

-„Janka, ach czemuż ty jesteś Janka”-pomyślał Proć. –„To takie brzydkie imię”-dodał. Wzruszył ramionami. Wydostał się ze zniszczonego doszczętnie Focusa.

-Przynajmniej, nie będę musiał udawać normalnego! Hyh,Hyh!-powiedział zadowolony Proć, nieświadomy tego, że w ciągu następnych dwunastu godzin z powrotem zostanie uwięziony w grobie.

Ruszył radośnie podskakując w rytm radosnej piosenki tlącej się zza niego…

„I'm goin' down, down, down, down
And I just can't believe my first love wont be around

And I'm like
Baby, baby, baby, oh
Like
Baby, baby, baby, no
Like
Baby, baby, baby, oh
I thought you'd always be mine, mine…

Baby, baby, baby, oh
Like
Baby, baby, baby, no
Like
Baby, baby, baby, oh
I thought you'd always be mine, mine… “